5. Zakład kąpielowy OSIR, ul. Parkowa 1 Fasada zachodnia oraz wschodnia Zakładu Kąpielowego usytuowanego w Parku Miejskim, ul. Parkowa 1 (Hallenschwimmhad mit Gaststätte in Stadtpark) Historia zakładu kąpielowego w Parku Miejskim w Bytomiu (Hallenschwimmbad) związana jest z powstaniem i rozwojem samego założenia parkowego. W połowie XIX wieku układ przestrzenny miasta Bytomia wzbogacił duży park miejski założony po zachodniej stronie miasta, w rejonie dawnego młyna Gaj, którego staw został włączony w obręb parku. Nowozałożony park tworzył pas izolacyjny dla terenów przemysłowych pobliskiej kopalni "Karsten-Centrum". Izolacyjna funkcja miejskich terenów zielonych była wówczas rozwiązaniem nowatorskim. Część zachodnia parku przeznaczona została na cele rekreacyjne, natomiast w części wschodniej w 1868 roku ulokowano budynek miejskich zakładów wodociągowych i Urzędu Miar, wieżę ciśnień oraz łaźnię miejską, którą przekształcono później w zakład przyrodoleczniczy. Korzystając z naturalnych źródeł solanki wydobywanej na głębokości 800 m w sąsiadującej z parkiem kopalni "Centrum", stosowano w zakładzie lecznicze kąpiele solankowe, a także kąpiele tlenowe, jodoborowe i kwasowęglowe. Ponadto unowocześniony zakład otrzymał łaźnię fińską, bicze wodne i dział masaży. W związku z ciągłą modernizacją sieci wodociągowej w mieście, wybudowano nową wieżę ciśnień w sąsiedztwie dworca kolejowego, a następnie na północy miasta, w rejonie ulicy Powstańców Śląskich. Dotychczasowy budynek łaźni i zakładu kąpielowego został rozebrany, co pozwoliło na poprawienie kompozycji wschodniej części parku i otwarcie przedpola wzniesionego tu monumentalnego budynku Sądu Cywilnego (obecnie budynku Urzędu Miejskiego). Nowy kompleks budynków zakładu kąpielowego wzniesiono na wschodnim skraju parku. W 1929 roku architekt C. Schmidt wykonał projekt nowoczesnego w formie i sposobie budowania obiektu w stylu funkcjonalizmu. Budynek wzniesiono w latach 1930-31 i mieścił on: kryty basen pływacki, baseny solankowe, dział masaży (a obecnie i siłownię), łaźnie tradycyjne z wannami, saunę oraz liczne inne pomieszczenia z urządzeniami służącymi do zabiegów przyrodoleczniczych. W parterze działała kawiarenka z dużym tarasem otwartym od strony budynku Urzędu Miejskiego. Obecnie są tam już tylko ślady po efektownych detalach małej architektury tarasu. Budynek jednak funkcjonuje do dziś i choć występujące szkody górnicze i zrąb czasu uwidaczniają swoje negatywne skutki, to jednak dzięki dobremu zastosowaniu nowoczesnej konstrukcji i formy jest świetnym i cennym przykładem współczesnej myśli technicznej, a ponadto podtrzymuje blisko 500-letnią tradycję budowania łaźni w Bytomiu. Otóż materiały źródłowe podają, że już w 1451 roku istniała łaźnia miejska, która stanowiła uposażenie wójtów bytomskich i znajdowała się obok domu wójta, w południowo-wschodniej części miasta. więcej »                     Jeśli ta tematyka wzbudzi Wasze zainteresowanie lub ktoś z odwiedzających te strony posiada w swoich zbiorach zbędne pocztówki lub fotografie ze starego Bytomia lub też może przesłać ich graficzną reprodukcję - to bardzo proszę o kontakt na poniższy e-mail:     » pozycja 1 » pozycja 2            © 2004 prawa autorskie zastrzeżone